Akustyka i muzyka pozostają w ścisłym związku z architekturą, przestrzenią fizyczną i wirtualną. Architekci i artyści w sposób kreatywny odwołują się do jej zasad. Le Corbusier i Iannis Xenaxis w 1958 roku zaprojektowali Pawilon Wiersza Elektronicznego Philipsa, w który wbudowali efektowne elektroniczne glissando. Peter Eisenmann oraz Wolf Prix upatrują w akustyce pola oddziaływań, odkształcające przestrzeń, a Daniel Libeskind wspomina o kompozycji muzycznej w kontekście budowania napięcia w architekturze.
Ostatecznie w instalacjach, takich jak Multiple Grotto Olafura Eliassona, forma przestrzenna zostaje trwale związana z formą akustyczną.
Dźwięk-Przestrzeń-Rzeźba to próba
zarejestrowania rzeczywistej przestrzeni akustycznej Wrocławia w celu jej reinterpretacji i doświadczenia. Silną inspiracją do tego działania była dla nas Niewidzialna Mapa Wrocławia – przewodnik, w którego tworzeniu brały udział osoby niewidome lub ociemniałe – inicjatywa Ośrodka Postaw Twórczych na czele
z Maciejem Bączykiem w latach 2005-2006. Efektem poszukiwań Dźwięk-Przestrzeń-Rzeźba jest koncert dwóch wrocławskich muzyków: Filipa Kozaka (architekt) oraz Marka Dziedzica (inżynier dźwięku). Koncert jest improwizacją na żywo do akompaniamentu różnorodnych przestrzeni Wrocławia, której towarzyszy projekcja przestrzenna –
spektrogram koncertu.
Filip Kozak
